Twee vrou­wen, één mis­sie

'Een mis­sie' noe­men ze het op­spo­ren of uit­slui­ten van borst­kan­ker. Een ge­sprek tus­sen MB­B'ers Lau­ra van Ton­ge­ren en Co­rien Oer­le­mans over pas­sie, dri­ve en het wer­ken voor 'de goe­de zaak'.

In de per­so­neels­ruim­te van de bus voor het be­vol­kings­on­der­zoek borst­kan­ker, zit­ten MB­B'ers Co­rien (49) en Lau­ra (29) sa­men aan de kof­fie. Als Me­disch Beeld­vor­mings- en Be­stra­lings­des­kun­di­gen on­der­zoe­ken zij per dag tien­tal­len vrou­wen om borst­kan­ker vroeg op te spo­ren. Twin­tig jaar ver­schil in leef­tijd en toch de­len Lau­ra, als re­cent af­ge­stu­deer­de, en Co­rien, als her­in­tre­der, de­zelf­de lief­de voor het vak.

Waar­om heb­ben jul­lie voor dit werk ge­ko­zen?

Lau­ra: 'Het is een mach­tig mooi be­roep. Wat ik het leukst vind, is het maat­schap­pe­lij­ke as­pect er­van. Daar­mee be­doel ik niet al­leen het wer­ken met ver­schil­len­de soor­ten cli­ën­ten, maar ook dat je hen door een ver­ve­lend on­der­zoek heen helpt. Ik heb al een aan­tal ke­ren mee­ge­maakt dat een vrouw na een poos­je te­rug­kwam met een doos­je koek­jes of cho­co­la­de om­dat we er op tijd bij zijn ge­weest en ze daar­door ge­ne­zen kon wor­den. Die dank­baar­heid ont­roert mij.'

Co­rien: 'Ik kan niet an­ders dan dit be­a­men. Maar als je het al­leen op in­hou­de­lijk vlak zou be­kij­ken is het ook een mooi be­roep, hoor. Het is zo di­vers. Je hebt te ma­ken met een ziek­te waar veel on­der­zoek naar wordt ge­daan, dus waar ook tel­kens nieu­we in­zich­ten over naar vo­ren ko­men. Te­ge­lij­ker­tijd is het een heel af­ge­ba­kend ge­bied waar je mee be­zig bent. Ik vind het ge­wel­dig dat ik me daar steeds ver­der in mag spe­ci­a­li­se­ren.'

Zijn er dan zo­veel mo­ge­lijk­he­den om je ver­der te spe­ci­a­li­se­ren?

Lau­ra: 'Het be­gint al met scho­ling als je hier sol­li­ci­teert. Ik heb een poos als ver­pleeg­kun­di­ge ge­werkt en ben pas op iets la­te­re leef­tijd aan de op­lei­ding MBRT be­gon­nen. Toen ik in mijn laat­ste jaar zat, heb ik ge­sol­li­ci­teerd op de­ze func­tie. Ik werd aan­ge­no­men op voor­waar­de dat ik zo­wel mijn di­plo­ma van de op­lei­ding MBRT als de in­ter­ne op­lei­ding van scree­ningsla­bo­rant zou ha­len. Tij­dens de in­ter­ne op­lei­ding leer je om dé per­fec­te fo­to te ma­ken. Daar komt veel meer bij kij­ken dan je van te­vo­ren ver­wacht. Waar je tij­dens de op­lei­ding MBRT breed wordt op­ge­leid, is de in­ter­ne op­lei­ding een pit­ti­ge spe­ci­a­li­sa­tie die daar bo­ven­op komt.'

Co­rien: 'Ook ik heb als her­in­tre­der de in­ter­ne op­lei­ding moe­ten vol­gen. Al­les wat ik twaalf jaar daar­voor in het zie­ken­huis had ge­leerd, leer­de ik des­tijds van mijn col­le­ga's. Zo leer­de je mam­mo­gra­fi­ën ma­ken ter­wijl je er werk­te. Om te kun­nen wer­ken bij het be­vol­kings­on­der­zoek moest ik eerst de op­lei­ding vol­gen. En maar goed ook, want dat heeft er­voor ge­zorgd dat ik veel be­te­re fo­to's maak. Het is nu 6,5 jaar ge­le­den dat ik hier be­gon en in­mid­dels ben ik hoofd MB­B'er. Me­de dank­zij de bij­scho­lings­mo­ge­lijk­he­den, want daar­door kun je door­groei­en in je func­tie. Zo ben je ver­plicht elk jaar naar een sym­po­si­um te gaan die jou up-to-da­te brengt over de laat­ste tech­nie­ken en on­der­zoe­ken. Daar­naast zijn er in­ter­vi­sie­ge­sprek­ken waar­bij je met een ra­dio­loog fo­to's door­neemt, zo­dat je van el­kaar leert. Maar je kunt ook een agres­sie­trai­ning of een work­shop stra­lings­hy­gi­ë­ne vol­gen. Als je zelf aan­geeft waar je je in wilt be­kwa­men is er veel mo­ge­lijk.'

Is het las­tig om als her­in­tre­der aan­ge­no­men te wor­den?

Co­rien: 'Nee, hoe­wel ik wel bang was dat ik niet aan­ge­no­men zou wor­den om­dat ik er twaalf jaar uit ben ge­weest. Het was des­tijds een goed be­sluit om te stop­pen. Ik wil­de graag voor mijn kin­de­ren zor­gen en van de stress af zijn die het zie­ken­huis met zich mee­bracht. Ach­ter­af ge­zien had ik veel eer­der bij het be­vol­kings­on­der­zoek te­recht wil­len ko­men. Dat had ook ge­kund met de­ze pret­ti­ge werk­tij­den, geen nacht-, of week­end­dien­sten en een he­le gul­le werk­ge­ver. Het is jam­mer dat ik toen niet wist dat dit werk ook tot de op­ties be­hoor­de.'

Lau­ra: 'Dat je ook als her­in­tre­der hier op­nieuw be­gint door­dat je de in­ter­ne op­lei­ding moet vol­gen, zorgt voor een be­paal­de ge­lijk­waar­dig­heid, on­danks de di­ver­si­teit in leef­tijd, er­va­ring en ach­ter­grond. Ik vind die di­ver­si­teit heel pret­tig, want zo leer je van el­kaar op een open en res­pect­vol­le ma­nier.'

Co­rien: 'Ik leer zo­veel van nieu­we col­le­ga's die net als Lau­ra vers uit de school­ban­ken ko­men. Zij bren­gen veel nieu­we in­for­ma­tie en tech­nie­ken met zich mee die ik weer kan toe­pas­sen in mijn werk. En an­ders­om le­ren zij weer van mijn werk­er­va­ring.'

Jul­lie heb­ben bei­den een to­taal an­de­re ach­ter­grond. Hoe helpt dat jul­lie in je werk?

Co­rien: 'In die twaalf jaar af­we­zig­heid in dit vak­ge­bied heb ik een part­ti­me baan als ad­mi­ni­stra­tief me­de­wer­ker ge­had. Dat heeft mij ge­leerd om me­zelf op or­ga­ni­sa­to­risch vlak te ont­wik­ke­len. Dat komt heel goed van pas nu ik hier mijn ei­gen 'win­kel­tje' run in de bus en daar­naast ook nog eens als hoofd MB­B'er ver­ant­woor­de­lijk ben voor al­le ope­ra­ti­o­ne­le en per­so­ne­le za­ken.'

Lau­ra: 'Als ver­pleeg­kun­di­ge werk­te ik met veel ver­schil­len­de men­sen. Met ou­de­ren, maar ook met ver­stan­de­lijk ge­han­di­cap­te jon­ge­ren. On­ze cli­ën­ten zijn een af­spie­ge­ling van de maat­schap­pij. Soms komt er een cli­ënt bin­nen met het cog­ni­tie­ve ver­mo­gen van een vier­ja­ri­ge, de vol­gen­de keer is het ie­mand uit een ach­ter­stands­wijk of een da­me van adel. En al­les wat er tus­sen­in zit. Die di­ver­si­teit aan men­sen vergt tel­kens een an­de­re aan­pak. Al­le vrou­wen die hier ko­men stel­len zich na­me­lijk heel kwets­baar op door zich let­ter­lijk bloot te ge­ven. Dan moet je ze wel het ver­trou­wen kun­nen schen­ken dat jij hun per­soon­lij­ke in­te­gri­teit hoog in het vaan­del hebt staan. Dat staat of valt met men­sen­ken­nis en hoe jij hen be­na­dert.'

Is dat een vaar­dig­heid die je tij­dens de in­ter­ne op­lei­ding leert?

Co­rien: 'Het maat­schap­pe­lij­ke as­pect van dit werk zit bij de mees­ten van ons al in de ge­nen. Maar het is ook iets wat je on the job zult door­ont­wik­ke­len. Wij on­der­zoe­ken tien­tal­len cli­ën­ten per dag en je krijgt een goed wer­ken­de in­tu­ï­tie voor het ty­pe vrouw dat voor je staat. Daar­naast geldt dat je bij el­ke cli­ënt een be­paald ge­voel van ge­rust­stel­ling moet zien over te bren­gen. Dat moet dus al in je­zelf zit­ten an­ders kun je dit werk niet doen.'

Lau­ra: 'Tij­dens het eer­ste deel van de op­lei­ding word je ge­traind om fo­to's te ma­ken die aan de hoog­ste kwa­li­teits­ei­sen vol­doen. Daar gaat al je aan­dacht naar uit. Ik was ge­du­ren­de het op­lei­dingstra­ject al­leen maar be­zig met het on­der de knie krij­gen van de tech­ni­sche vaar­dig­he­den. Hoe po­si­ti­o­neer ik een borst zo­dat ik de bes­te fo­to kan ma­ken, heb ik de voor­gaan­de fo­to –die twee jaar ge­le­den van me­vrouw is ge­maakt– exact ge­re­pro­du­ceerd? Daar­naast leer je om te gaan met borst­pro­the­ses of pa­ce­ma­kers. De kwa­li­teit is be­lang­rijk zo­dat de fo­to goed be­oor­deel­baar is voor de ra­dio­lo­gen om er zo vroeg mo­ge­lijk bij te zijn als er toch iets mis blijkt te zijn. Het is dus let­ter­lijk van le­vens­be­lang dat je de tech­niek goed in je vin­gers krijgt.'

Is jul­lie be­roep een mis­sie?

Lau­ra: 'Ja, zon­der meer. Ik ben er ook echt trots op dat ik dit vak mag uit­oe­fe­nen.'

Co­rien: 'Ik denk dat wij het mooi­ste be­roep ter we­reld heb­ben. Het geeft zo­veel vol­doe­ning als je ie­mand hebt kun­nen hel­pen om borst­kan­ker vroeg­tij­dig op te spo­ren. Het ge­voel dat je krijgt als je een vrouw daar­mee hebt kun­nen hel­pen valt niet in woor­den uit te druk­ken.'