Mi­ran­da heeft twin­tig jaar met haar in­mid­dels ex-man een ei­gen meu­bel­ma­ke­rij ge­rund. Twee jaar ge­le­den is ze over­ge­stapt naar een baan in de borst­kan­ker­scree­ning bij het be­vol­kings­on­der­zoek.

"Ik wil­de graag weer te­rug in het werk (rönt­gen­la­bo­rant) waar ik voor was op­ge­leid. Mijn ex-schoon­zus werk­te al ja­ren in de borst­kan­ker­scree­ning en zei: "Kom bij ons wer­ken!" Na al die ja­ren (meer dan) full­ti­me hard wer­ken met in­mid­dels drie jong­vol­was­sen kin­de­ren stond ik voor de keus: of weer het zie­ken­huis in of op de bus star­ten. Ik ben heel blij dat ik voor het twee­de heb ge­ko­zen. Ik wil­de mijn so­ci­a­le le­ven een nieu­we im­puls ge­ven en meer tijd en kwa­li­teit uit het le­ven ha­len. In het zie­ken­huis zou ik dien­sten moe­ten gaan draai­en; dat zag ik niet (meer) zit­ten. In de scree­ning hoeft dat niet en heb ik weer een ge­re­geld le­ven met vrije week­en­den.

"Van mijn 19e tot mijn 29ste heb ik in het zie­ken­huis ge­werkt. Eer­lijk ge­zegd dacht ik al­tijd dat het wer­ken op een bus wel saai zou zijn, maar dat is echt al­les­be­hal­ve waar. Ik vind het nog steeds ver­ras­send veel­zij­dig, want geen vrouw is het­zelf­de én geen borst is het­zelf­de. Het scree­nen is en blijft een aan­pak op maat waar­bij je so­ci­al skills, je con­cen­tra­tie en je cre­a­ti­vi­teit con­ti­nue moet in­zet­ten. Bin­nen­kort ga ik ook aan de slag bij on­ze op­lei­dings­unit. Ik heb ont­zet­tend veel zin om nieu­we me­de­wer­kers op te lei­den!

Het is ze­ker niet 'de he­le dag scree­nen'; je kunt je ont­wik­ke­len op veel ver­schil­len­de vlak­ken. Zo ben ik sinds an­der­half jaar ook OR-lid en leer ik el­ke ver­ga­de­ring meer over de or­ga­ni­sa­tie ach­ter de borst­kan­ker­scree­ning.

Mi­ran­da raadt het el­ke rönt­gen­la­bo­rant die op­nieuw in haar vak­ge­bied wil gaan wer­ken van har­te aan. "Wat een op­luch­ting om niet meer in de avon­den en de week­en­den te hoe­ven wer­ken! Mijn kin­de­ren zijn al 'over­al en ner­gens' en met mijn re­gel­ma­ti­ge werk­tij­den lukt het ons om el­kaar re­gel­ma­tig te zien en 's avonds sa­men te eten. Ik kom ook weer aan me­zelf toe. Ik doe leu­ke din­gen en ont­moet nieu­we men­sen. Min­stens net zo be­lang­rijk: het is echt ge­zel­lig op de bus! We wer­ken in een klein team en zijn vol­le­dig op el­kaar in­ge­speeld. De flexi­bi­li­teit en va­ri­a­tie op de bus en de ruim­te in mijn pri­véle­ven ma­ken dit voor mij de ide­a­le baan!"